hulphondkanjer.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen

    Het grote afscheid.

    Ja lieve Kanjer, de afgelopen 10 maanden heb ik jou steeds aan het woord gelaten, maar nu is het mijn beurt. We hebben je leren kennen als een hele lieve, aanhankelijke, werklustige soms zeer ondeugende huisgenoot. Met je lieve koppie zo schuin naar mij omhoog kijkend wist je me steeds weer opnieuw om je vinger (pootje) te wikkelen. Uiteindelijk leerde je toch wie nu eigenlijk de baas was en begon je steeds beter naar me te luisteren, je wilde ook niets liever dan bij me te zijn waar ik ook ging, in ieder geval in huis. Buiten was een ander verhaal, alles wat er om je heen gebeurde was belangrijker dan ik: “Wie laat wie nu uit?” kwam dus vaak ter sprake. Uiteindelijk besefte je dat het voor mij en jou toch wel fijner was om rustig naast elkaar te lopen en toen kwam het moment dat je kennis ging maken met Annet en Jelle.







    Bij het tweede bezoek was ik er ook bij en zag al snel dat jij allang begreep wat de bedoeling was. Je liep verliefd omhoog kijkend naast de rolstoel van Annet en ik bestond niet meer voor jou. Ook bij ons tweede bezoek bij Annet thuis koos je steeds een plekje naast Annet jij begreep toen al wat je te doen stond. Bij je verdere bezoeken sloot je ook nog vriendschap met Ventje en toen wist ik dat er snel afscheid zou worden genomen. De laatste twee weken hebben we uitgebreid genoten van elkaar, lekker ravotten in de bossen en heel veel knuffelen.









    Eerst samen in jouw mand en later zag je kans om bij mij op de stoel te kruipen, voor één keer mocht dat, we hebben zo een half uur alleen maar zitten genieten. Het is goed zo, we zijn heel blij dat jij en Annet zulke goede vriendjes zijn geworden en hoop dat je vele jaren een trouwe kameraad en hulp voor haar en Jelle mag zijn.





    Je woont inmiddels alweer twee weken in Franeker en we hoorden van Annet dat je erg je best doet, dat je in huis al veel klusjes voor haar doet. Alleen buiten schijn je nog steeds erg ondeugend te zijn en ik hoop dat, dat ook snel beter zal worden maar Annet kennende zal dat wel gaan lukken. Nou Kanjer “je dis bonjours” maar niet voor lang want in maart zullen we elkaar weer even zien.

    Groetjes Ingrid en Ronald.




    Lees meer...

    Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw.

    Mijn logeerpartij in Franeker is even uitgesteld, er is sneeuw gevallen en niet zo zuinig ook, de wegen zijn spekglad en autorijden is zo geen pretje en zeker als het om zo’n lange reis gaat. Ik heb geen flauw idee wanneer ik nu wel ga want buiten ziet alles nog steeds wit en ook Ronald en Ingrid vinden het nu niet prettig om er met de auto op uit te gaan, dus daar gaan mijn lekkere boswandelingen.

    Gelukkig hebben ze er iets anders op gevonden. In de tuin spelen is al leuk maar ik mocht nooit verder dan de bomenrij achter in de tuin, maar vandaag wel. Met z’n drieën gingen we de akker van boer Bartelds in, omdat daar op dit moment geen planten in staan mag dat wel. Overal waar we kijken is het wit, maar hier kan ik echt even uit mijn dak gaan, keihard rondjes rennen heerlijk. Toen liep Ingrid steeds verder weg en ben ik maar tussen hun in heen en weer blijven rennen. Ook had ik mijn boomtak meegenomen, daar kon ik ook even lekker mee rondsjouwen. Ik kreeg wel erg koude voeten , dus na een poosje was ik wel blij dat we weer naar huis gingen en dat was nu lekker dichtbij, even over het hekje, dan de tuin door en klaar.

    Binnen zijn we nog wel hard aan het oefenen, ik moet van alles apporteren en dan is het ook nog de bedoeling dat ik met het juiste aankom. Er ligt van alles op de grond en als Ingrid dan zegt apport je floss, dan moet ik niet met de telefoon aan komen zetten want dan krijg ik mooi geen snoepje, ook moet ik tegenwoordig ‘s morgens mijn deken uit de bench halen en in mijn mand leggen. Het uittrekken van haar sokken, handschoenen en muts had ik al geleerd, maar nu kan ik ook haar jas uittrekken.

    In de winkel heb ik haar ook nog even laten zien dat ik nu heus wel weet wat de bedoeling is, netjes blijven liggen als zij dat wil, ook al komen er allemaal mensen voorbij en kinderen. Spulletjes naar Ronald brengen die hij dan in de winkelwagen kan leggen, verder overal van afblijven ook al ruikt het nog zo lekker. Bij de kassa netjes up en descent  zodat ik de portemonnee af kan geven en ga zo maar door. Het lijkt haast wel of ik examen aan het doen ben voor hulphond. En misschien is dat ook wel zo en dan nu maar hopen dat ik er voor slaag. Nou ik blijf voorlopig goed mijn best doen en zo gauw ik wat meer weet over Franeker laat ik weer van me horen.

    Je dis bonjour en groetjes van Kanjer
     
    Lees meer...
     
    Ja, hoor ik heb het goed gehoord, we gaan inderdaad op bezoek in Franeker en wel bij Annet. Het kijkt me reuze leuk, hup bij Wiesje in de auto en rijden maar, nou dat heb ik geweten, wat een lange reis. Onderweg nog even bij een restaurant wat drinken, tenminste Ingrid en Wiesje ik mocht alleen een plasje doen en kreeg mooi niks.
     
    Toen verder en dan opeens we zijn er, Annet kwam in haar rolstoel naar buiten samen met haar hond, we konden wel broertjes zijn zo lijken we op elkaar. Hij heet Cody en we hebben even rustig kennis kunnen maken, toen weer naar binnen en het wordt me steeds duidelijker. Het is inderdaad de bedoeling dat ik Annet ga helpen, maar waarom dan, want Cody werkt toch al voor haar. Toen hoorde ik Annet vertellen dat het niet goed ging met Cody, hij is ziek en heeft veel pijn, daar wordt ik toch wel verdrietig van.
     
     
    Samen met Wiesje en Annet ging ik aan het werk maar iedere keer als Annet een opdracht gaf wilde Cody uit zijn mand komen. Ingrid is toen maar met hem in de keuken gaan zitten. Ik ontdekte al snel dat er aan de deurklinken balletjes hangen en dat ik daar dus deuren mee open en dicht kan doen. Even ging er iets niet helemaal goed, want ik stond opeens in de gang met de deur dicht, terwijl Wiesje en Annet nog in kamer waren. Ze zaten met gewoon uit te lachen, maar ik begreep al snel hoe ik weer in de kamer kon komen.
     
     
     
    Ook leerde ik iets wat Annet om haar arm heeft zitten los te maken en van haar arm af te trekken, ik geloof werkelijk dat Annet wel blij met me is. Maar toen was het al weer tijd om aan de lange reis terug te beginnen en volgende week mag ik zelfs een nachtje blijven slapen ben benieuwd hoe dat zal zijn, want het is geloof ik niet de bedoeling dat Ingrid ook meegaat en dat vind ik dan wel weer een beetje eng.
    Voor nu zeg ik maar weer bonjour en tot een volgende keer Kanjer.
     
     

     

    Lees meer...
    Vandaag ging ik met Wiesje en Ingrid naar Bolsward, daar gaven Emmy en Ina een demonstratie op een school en ik mocht mee kijken. Leuk hoor al die kinderen en ze vonden het heel knap van de hulphonden wat ze allemaal lieten zien. Ik meer aandacht voor Annet  een hele lieve vrouw in een rolstoel, ik had haar al eens eerder ontmoet en nu dan weer. Toen ze even niet oplette sprong ik op haar schoot en heb haar een kusje gegeven want ik vind haar best aardig.
     
     
     
    Later toen de demonstratie was afgelopen mocht ik buiten nog even naast haar meelopen, nu lijkt het me niet fijn als de wielen over mijn pootjes rijden, dus liep ik heel netjes en rustig met haar mee. En omdat ik haar best leuk vind bleef ik ook steeds naar haar kijken. Weer terug had ik even het idee dat iedereen stond te huilen, maar ze waren allemaal apentrots op me en vooral Wiesje kon niet geloven dat ik dezelfde Kanjer was als een maand geleden. Maar ja Ingrid is de laatste tijd ook wel erg streng voor me en ik heb besloten dat de tijd van kwajongen zijn nu maar voorbij moet zijn. Ik wordt nu een echte hulphond en langzaamaan begin ik me af te vragen of ik misschien wel Annet mag gaan helpen. In ieder geval hoorde ik Ingrid en Wiesje een afspraak maken om volgende week naar Franeker te gaan en daar woont ook Annet. Spannend hoor, ik zal in ieder geval maar goed mijn best blijven doen.
    Lees meer...
    Vandaag zijn we met zijn drieën naar Gieterveen geweest, er was daar een wintermarkt in het dorpshuis. Er stonden allemaal gezellige stalletjes en Ingrid begon haar tafel te versieren met allemaal kerstkaarten.
     
     

    Ik lag al weer keurig in mijn mandje te wachten  op allemaal bezoekers die mij dan weer erg lief en knap vinden. Ronald en Ingrid vertellen dan steeds weer opnieuw waarom het zo belangrijk is dat ze kaarten kopen. Ze helpen dan n.l. mee om mijn opleiding te betalen, want de opbrengst gaat naar Service Dogs. Er zijn ook nog twee mensen donateur geworden en twee wilden er nog even over nadenken maar zij namen wel een boekje mee. Moe maar tevreden gingen we ‘s middags weer naar huis.


     
    Lees meer...


    De dag begon al vroeg en samen met Ronald en Ingrid ging ik mee naar Assen. Wat zouden we daar nu gaan doen. We reden naar een grote parkeerplaats, het regende keihard en gelukkig bleven we nog even in de auto zitten. Toen was daar opeens Wiesje die zei dat we in konden stappen, ik was benieuwd waar dan wel in. Op de parkeerplaats stond een hele grote stadsbus en ik kwam er al gauw achter dat ik niet de enige hond was.
     
     
    Al mijn vriendjes en vriendinnetjes van Service Dogs waren present. Het was een dolle boel in de bus, maar zoals gewoonlijk mochten we weer niet met elkaar stoeien, maar moesten netjes bij onze baasjes blijven zitten en geloof het of niet, dat hebben we ook keurig netjes gedaan. We hoorden al snel dat een aardige vriend van Robin, die buschauffeur is, op zijn vrije dag wel met ons wilde gaan rijden en dat zijn baas de bus kosteloos te beschikking stelde, nou dat is wel heel aardig. We hebben eerst gezellig rondgereden en toen stopte de bus vlak bij een school en grasvelden.



    Hier moesten we allemaal uitstappen en begon Wiesje een training met ons te doen, netjes blijven zitten als iemand met een andere hond om je heen loopt en ik mocht ook met Ingrid een rondje lopen. Vandaag heb ik iedereen en vooral Wiesje wel even een poepje laten ruiken, sorry voor de uitdrukking en ik heb het niet letterlijk gedaan hoor, maar Wiesje wist niet wat ze zag toen ik keurig met Ingrid en naar haar omhoog kijkend mee liep. Geen getrek, niet naar de andere honden toetrekkend, maar als een modelhondje meelopend. Ik kreeg er bijna applaus voor. Ook later in het restaurant waar we even warm zaten te worden en onze baasjes lekker aan de koffie of warme chocolade zaten heb ik me keurig gedragen. Wel jammer dat er voor ons slechts een bak koud water stond, maar ja we deden het er maar mee. Vervolgens gingen we weer terug naar de parkeerplaats  en met de auto weer naar huis. Het was een erg gezellige dag.
     
    Lees meer...
    Afgelopen zaterdag zijn we de hele dag bij de Jumper geweest. Zelfs mijn mand hadden ze meegenomen. Het was de bedoeling dat mensen die binnen kwamen even stil bleven staan bij een kraampje met kaarten die Ingrid zelf maakt en dat ze die dan kopen. Van de opbrengst wordt dan een deel van mijn opleiding betaald. Het was de bedoeling dat ik de aandacht trok van die mensen, zodat Ingrid haar woordje kon doen. Nou dat werkte hoor, hoe vaak ik niet heb gehoord: “hé, we worden verwelkomd“? Ik ben de tel kwijtgeraakt, maar het was wel heel veel.
     
     
    Er zijn flink wat kaarten gekocht en ook nog twee mensen donateur geworden. Ronald heeft ook nog drie hondjes met mijn dekje verkocht. Ronald hoorde ik ook steeds vertellen over mijn werk en wat het wel niet kost om een hulphond op te leiden. Aan het eind van de dag was niet alleen ik doodmoe maar Ronald en Ingrid ook. Ze hadden een zere keel van het praten. We zijn helemaal suf…… gekletst, Ingrid en Ronald zeiden het anders, maar volgens mij is dat niet zo’n net woord, dus dat herhaal ik liever niet. Ik heb inmiddels wel begrepen dat dit het begin is en dat er nog heel wat van deze dagen zullen volgen, best gezellig hoor.
     
     
    Nou: Dis bonjour maar weer en tot een volgende keer, Kanjer
    Lees meer...
    Wauw het is al weer een poosje geleden dat ik over mijn avonturen heb verteld. Niet dat ik de afgelopen weken niets gedaan heb hoor. Apporteren oefen ik dagelijks en dat lukt steeds beter, ik druk nu ook op lichtknopjes, er gebeurd dan helemaal niets, dus waarom ik dat moet leren weer ik niet, maar daar kom ik nog wel achter. Ik kan ook de rits van Ingrid haar jas opendoen en haar sokken uittrekken, ik moet steeds harder werken en zij wordt steeds luier. Ik loop inmiddels ook keurig naast haar zolang er maar niet een hele leuke hond aankomt, dan wil ik daar naartoe. Nu heb ik dat al eerder verteld en iedere week trainen we met de andere hulphonden in spé en dan lukt het heus wel om netjes mee te lopen, maar ja die honden ken ik inmiddels wel. Ik ben ook nog uit logeren geweest bij Nel en Harrie, ik denk nog nu kan ik eens even lekker uit mijn dak gaan. Maar ik kwam er al gauw achter dat zij precies weten aan welke regels ik me heb te houden en ze spreken ook al frans. In huis waren ze erg tevreden over me ze vonden me geloof ik wel lief en ik bleef ook overal vanaf. Maar aan de lijn heb ik me de eerste dagen wel misdragen, lekker trekken en achter de fietsers aan. Maar toen werd Harrie erg pissig en hij leerde me dat ik me ook aan de riem te gedragen had. Nel heeft toen wel iets leuks bedacht, als het druk was met fietsers gingen we bij het fietspad staan en ik kreeg dan lekkere brokjes als ik me rustig gedroeg. Later kwam ik erachter dat het gewoon mijn eten was en dat vond ik niet zo leuk, ze had me mooi te pakken. Al met al waren het twee leuke weken waarin ik weer veel geleerd heb.
     
    Kanjer
    Lees meer...


    Ik heb jullie al eerder verteld dat het de bedoeling is dat ik een hulphond wordt. Intussen heb ik dan ook ook allerlei kunstjes geleerd. Eerst leerde ik “tire” het is dan de bedoeling dat ik ergens aan trek, dat kan een bolletje zijn dat aan een deurknop vastzit en zo maak ik dan een deur open dit kan ik al heel goed.
     
     
    Nu leer ik hoe ik een handschoen of sok uit moet trekken en ook dat gaat al heel aardig. Daarna leerde ik “push” als Ingrid dat zegt is het de bedoeling dat ik met mijn neus een deur of lade dicht duw. De deur lukte me al heel snel, maar met het dichtdoen van lades ben ik langer bezig geweest, maar nu ik weet hoe het moet heb ik er ook erg veel plezier in.
     
     
    Als Ronald en Ingrid de vaatwasser gaan legen en opruimen zorg ik dat ik in de buurt ben zodat ik de lades die Ingrid open doet weer dicht kan duwen, soms ben ik zo snel dat Ingrid haar handen ertussen zitten, ze heeft me nu duidelijk gemaakt dat ik het pas mag doen als zij “push”zegt. Verder breng ik het dienblad en bestekmandje terug naar Ronald.
     
     
    Het apporteren begin ik nu ook onder de knie te krijgen, dus ophalen waarom gevraagd wordt, dit netjes oppakken en naar haar toe brengen zonder erop te kauwen. Laatst viel er een rood ding op de grond, ik hoorde dat het een tomaat was en die moest ik toen ook oppakken en geven, Ingrid was heel tevreden want ze bekeek de tomaat helemaal rondom en zag er geen enkel deukje in zitten. Ik mag nu ook regelmatig post en kranten apporteren en naar Ronald brengen.

    Tijdens het winkelen loop ik tegenwoordig los mee, ik moet wel zeggen dat Ingrid dan hele lekkere kauwstaafjes bij zich heeft dus blijf ik mooi dicht bij haar lopen want dan is het smullen geblazen. Soms moet ik gaan liggen, Ingrid loopt dan weg, zo ver soms dat ik haar helemaal niet meer kan zien en als ik dan al die tijd keurig blijf liggen dan is ze heel blij en krijg ik een lekkere beloning. Als we bij de kassa staan zegt ze “up”en dan moet ik met mijn voorpoten tegen de balie gaan staan daarna zegt ze “ descent” en dan moet ik weer op de grond gaan staan en vervolgens zitten, nou dat had ik ook al snel onder de knie, nu ga ik het nog leren met een portemonnee in mijn bek, het is me al een paar keer gelukt. Poeh wat heb ik eigenlijk al veel geleerd hè? Zo moet ik bij deuren ook altijd Ingrid voor laten gaan, behalve bij de lift dan moet ik als eerste naar binnen en weer naar buiten.Het enige wat ik nog echt moeilijk vind is netjes naast Ingrid blijven lopen ook al komt er een gezellig hondje aan waar ik dan best even mee wil kennis maken. Maar daar wordt nu hard aan gewerkt door Wiesje en Ingrid deze trainingen vind ik niet altijd even leuk, maar uiteindelijk leg ik me er maar bij neer en doe maar gewoon wat Ingrid van me wil.

    Inmiddels heb ik ook een heerlijke mand gekregen waarin ik na al het harde werken lekker in uit kan rusten.
    En dat ga ik nu ook doen dus ik zeg bonjour en tot een volgende keer, groetjes Kanjer.


     
    Lees meer...
     
    Wat ik nu toch weer meemaak, komt Ronald opeens met een vreemd ding de kamer in, hij rommelt wat met een draadje en dan begint dat ding plotseling heen en weer te draaien en te zoemen en ook nog wind te maken.



    Daar moet ik dan maar eens even tegen blaffen maar het maakt geen indruk en achteraf is het wel lekker zo’n briesje langs mijn neus.



    Het is een ventilator, weer wat geleerd.
    Bonjour Kanjer
    Lees meer...
    Categorieën
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl